Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2016

Αριστερά χωρίς προοδευτικό «πρόσημο»

Τρίτη 18 Οκτωβρίου 2016 | Βασίλης Ψαριανός

Ένα από τα κακά που προκάλεσε η δικτατορία ήταν ότι ανέκοψε την προοδευτική και ομαλή μετεξέλιξη της νόθας «βασιλευόμενης» δημοκρατίας στη γνήσια κοινοβουλευτική δημοκρατία, που είχε ξεκινήσει με την κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου.
Με την κατάρρευση της δικτατορίας επιταχύνθηκε, βεβαίως, η μετάβαση στη δημοκρατία με την αφαίρεση του «κακοήθους όγκου» της παλατιανής υπερεξουσίας, αυτό όμως το «άλμα» που συντελέστηκε απότομα, χωρίς προπαιδεία και την απαραίτητη ιδεολογική «ωρίμανση», τη συνειδητοποίηση, δηλαδή, των αρχών και των ορίων που θέτει η Δημοκρατία, είχε ως συνέπεια να αναπτυχθούν, στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης, οι γνωστές παθογένειες που σημάδεψαν επί μία τεσσαρακονταετία τη δημόσια ζωή της χώρας μας. Παρά την αρχική ορμή που χαρακτήρισε τον πρώτο καιρό το λαό και την πολιτική ηγεσία για την πραγματική δημοκρατία και την πρόοδο της χώρας, γρήγορα, πολιτικοί και λαός, επιδόθηκαν- με τυφλό πάθος- στη νομή της εξουσίας.

Και μαζί με το «παλιό» καθεστώς και το ένοχο «κατεστημένο», κατεδαφίστηκαν αρχές και αξίες που αποτελούν τα θεμέλια κάθε ευνομούμενης και δημοκρατικής πολιτείας.

Η εξέλιξη της δημόσιας ζωής στα επόμενα χρόνια της Μεταπολίτευσης διέψευσε την πίστη -κάποιων από εμάς- ότι σύντομα θα «ενηλικιωνόμαστε» και ότι θα εξέλιπαν τα αρνητικά φαινόμενα που παρατηρούνταν κατά το «μεταβατικό» στάδιο.

Οι παθογένειες όχι μόνον δεν εξέλιπαν, αλλά ως «μεταστατικός καρκίνος» προσέβαλαν όλες τις περιοχές της δημόσιας αλλά και της ιδιωτική ζωής, με την υιοθέτηση μιας βιοθεωρίας και μιας διαχείρισης της πολιτικής εξουσίας που αγνοούσε τα πραγματικά δεδομένα και αδιαφορούσε για τα μελλούμενα.

Παρά τα έκδηλα συμπτώματα της επερχόμενης πολιτισμικής, πολιτικής και οικονομικής κρίσης οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας -τόσο αυτές που ασκούσαν την κυβερνητική εξουσία, όσο και αυτές που ασκούσαν την αντιπολίτευση- όχι μόνον δεν έκαναν τίποτα για να ανακόψουν την προϊούσα σήψη της δημόσιας ζωής, αλλά συνέχισαν την τυφλή πορεία τους, προτάσσοντας το κομματικό τους συμφέρον έναντι των συμφερόντων της κοινωνίας και της χώρας γενικότερα.

Για την λανθασμένη -και όπως αποδείχτηκε καταστροφική- κατεύθυνση που ακολουθήσαμε στα χρόνια της Μεταπολίτευσης φέρουμε όλοι τις ευθύνες μας, ως λαός και -πρωτίστως- ως πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες εκπροσώπησαν τον ελληνικό λαό και διαχειρίστηκαν την εξουσία που τους έδωσε ο λαός από τη θέση της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης.

Η Αριστερά (με την «ακραιφνή» ή την «υβριδική» της μορφή) που βγήκε ενισχυμένη ως «πρωτομάρτυρας» από την εφτάχρονη τυραννία και η οποία από τη «θυματοποίηση» της εμφυλιοπολεμικής περιόδου πέρασε, θριαμβευτικά, στην «αγιοποίηση» πάσης αριστερής ιδεοληψίας και παντός «κατά δήλωσιν» αριστερού, έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαμόρφωση της κυρίαρχης ιδεολογίας και την εξέλιξη της πολιτικής κατάστασης.

Εκμεταλλευόμενη την αμηχανία και τα ιδεολογικά αδιέξοδα της Δεξιάς, λόγω των «συμπλεγμάτων ενοχής» που την κατέτρυχαν, (επειδή θεωρήθηκε ότι, κατά κάποιο τρόπο, εξέθρεψε και στήριξε τη δικτατορία με στελέχη που ανήκαν στο χώρο της), μονοπώλησε την ιδεολογική κυριαρχία -στο μεγαλύτερο μέρος της Μεταπολίτευσης- και γι’ αυτό (η Αριστερά όλων των αποχρώσεων) φέρει το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για τις πολιτικές κατευθύνσεις που χάραξε, τις κοινωνικές και εθνικές προτεραιότητες που υποστήριξε, το όρια των ελευθεριών που διεκδίκησε, για τη θεσμοθέτηση της οργάνωσης, της στελέχωσης και της λειτουργίας του κράτους, καθώς και για τις σχέσεις πολιτείας και πολιτών.

Η ιδεολογική αυτή κυριαρχία της Αριστεράς είχε ως αποτέλεσμα να κυριαρχήσει και πολιτικά και να αναλάβει, επί μακρόν -ως «αριστερό» ΠΑΣΟΚ- τη διακυβέρνηση της χώρας και να μοιραστεί -με την ευρύτερη παράταξη των λεγόμενων «Δημοκρατικών δυνάμεων»- τη νομή και τα λάφυρα της εξουσίας.

Με την προβολή του «πιστοποιητικού αριστεροσύνης», το οποίο αντικατέστησε, από την… ανάποδη, το προδικτατορικό «πιστοποιητικό εθνικοφροσύνης», επιτεύχθηκε η « άλωση» από την ευρύτερη Αριστερά της Δημόσιας Διοίκησης, των Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (με τη βοήθεια και του νόμου για τα ΑΕΙ που ψήφισε το ΠΑΣΟΚ), των Μ.Μ.Ε. και των Συνδικαλιστικών Οργανώσεων και έτσι συμπληρώθηκε η πολιτική κυριαρχία της Αριστεράς, για να παγιωθεί η κομματοκρατία, να «θριαμβεύσει» η αναξιοκρατία, να γιγαντωθεί η διαφθορά και να καταστεί αναποτελεσματική οποιαδήποτε προσπάθεια για τον εκσυγχρονισμό του κράτους που θα μπορούσε να συμβάλει στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Όσον αφορά τη Δεξιά, όταν μπόρεσε κάποτε, να αντιπαρατεθεί ιδεολογικά στην Αριστερά και να επικρατήσει πολιτικά, απέδειξε ότι όσο καθόταν στα έδρανα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης αντέγραφε όλα τα αρνητικά δείγματα της κυβερνητικής πολιτικής των αντιπάλων της, τα οποία, όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, θεώρησε ως ευκαιρία και δικαίωμά της να εφαρμόσει και αυτή με τη σειρά της!

Με την κρίση που ενέσκηψε το 2010, όλοι οι «ακραιφνείς αριστεροί» του ΠΑΣΟΚ* μετανάστευσαν στη νέα «βρυσομάνα» της αριστερής ιδεολογίας, τον ΣΥΡΙΖΑ, με αποτέλεσμα το -μέχρι τότε- κόμμα διαμαρτυρίας του 3% να αυτοαναγορευτεί ως Μεσσίας της πολιτικής ζωής και να αναλάβει σταυροφορία κατά των μνημονιακών κυβερνήσεων που είχαν αναλάβει να αποτρέψουν την καταβαράθρωση της χώρας.

Είναι η «νέα Αριστερά» (που δεν έχει τίποτα κοινό με την Αριστερά του Κύρκου και του Ηλιού), η οποία μαζί με τον… «σύντροφο» Καμμένο ανέλαβαν (κατά δήλωσιν Καμμένου στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ) να χτίσουν, στη θέση του Γοργοπόταμου, που ανατίναξε ο Βελουχιώτης με τον Ζέρβα -για να μην περάσουν οι Γερμανοί- το «νέο Γοργοπόταμο», για να περάσουν, σήμερα, οι Γερμανοί του Σόιμπλε, να μας φέρουν τα… δώρα του Γ΄ Μνημόνιου!

Ζούμε, λοιπόν, ξανά τη χιλιοτραγουδημένη Αντίσταση κατά των Γερμανών, με αρχηγό τον Πάνο και τον Αλέξη!


* Οι τελευταίοι «ακραιφνείς αριστεροί» του ΠΑΣΟΚ Τζουμάκας και Μαριλίζα εμφανίστηκαν, προχθές, στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ για να εκπροσωπήσουν, αντάμα με τον Φίλη, «ζώντες και τεθνεώτες» και για να λογοδοτήσουν «στην ιστορία της παράταξης» του ΣΥΡΙΖΑ.
Και αντάμα με τον Π. Λάμπρου, για να διατρανώσουν την απόφαση των συντρόφων τού ΣΥΡΙΖΑ: «Να μην τους αφήσουμε να μας κάνουν κανονικό κόμμα».
Γιατί, αν «τους κάνουν κανονικό κόμμα», τότε θα κινδυνεύσει και η Ελλάδα μας να γίνει κι αυτή μια «κανονική χώρα». Κι αυτό θα είναι η… «έσχατη ξεφτίλα» για τον «αριστερό» ΣΥΡΙΖΑ!

ΠΗΓΗ : http://www.emprosnet.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου